uğur yüksel'in anısına...

gözümüzü açtığımız toprak bu ülkenin bir parçası sayılmadı hiç.bizler,anadolunun lanetlileri:hristiyanız,aleviyiz,kürdüz,ermeniyiz...attığımız her adım sürgün sayılır; o ayaz bozkır havasını ısıtan o gülüşler bize ait değilmiş gibi.boğazımızda hala selimin palaları biz "şah" dedikçe kırmızıya bulanır,sürülür köylerimiz dağ dağ,kuşatılır mahallelerimiz karakol karakol,değiştirilir isimlerimiz türk-müslüman-sünni...onlar tarafından ilk "öğretilen" iki şeydir:onlardan olmadığımız ve "onlardanmış gibi yaşamak" zorunda olduğumuz.kendilerini sevmemiz için fırsat bile tanımazlar,inadına "ürkek güvercin" oluruz,gururla bitiririz dualarımızı "amen!".
tek bir ırmak olma hasretimiz ellerinin tersiyle itilir:birlik beraberlik kaygıları dile getirilerek.kendi yalnızlığımızda boğulup gitmemize bile fırsat verilmez.
artık kabulümüzdür ve ısrarımızdır:sizden değiliz,değiliz,olamayız...