kaotik şeyler oluyor,
kaynıyor her taraf,ben içindeyim, duruyorum orada,ben de kaynıyorum.
hayat çok boyutlu içiçe bir bütün, siz bu yumağın bir yerindesiniz başlangıç noktanızı arıyorsunuz sona ulaşmak için.
tabi bunun pek tuttuğunu söyleyemem, yani yine kelimelerinizi yıkıp boşluğa hiçe sıfıra kendinizi atıyorsunuz.bu kaçınılmaz, bu sizi siz yapan şeydir,
bu şekilde mutlusunuz, çok ciddi olup sonra herşeyle dalga geçebilme hali, bizi biz yapan şey, ironimiz. hayatın nesini ciddiye alacaksınız.
özgürlüğünü mesela, boyutlardan sıyrılmayi bilmeyi, o kadar da akıllı olmamayi,ama mutsuz da olmamayı,mutlu olacak mısınız bilmem ama hayat bir yerde yaşamanın ciddiyetini taşıyor; hayat sizi ölümünüze götürüyor.
görüşelim canım, görüşelim.

çiya

boşlukta özgürlüğün tadını alırsın,ararsın,yok,olmaz..
dağların eteklerinde yürüyorum,kulağmda hafiften bir ezgi, bir şiir -bir hallerdeyim,kendi halimdeyim..
modlar değişiyor Duran,bunun önünde duramıyorsun,saçmasın...

biliyorum özlüyorum seni,kendimi alamıyorum bundan, hem nereme gireyim, içime mi? saçma, komiksin..
sana bakınca hüzünleniyorum, sevemediğime üzülüyorum,kendime üzülüyorum..

sen nesin?seni bilmiyorum, sen herkessin,sen kendinsin,karşımdasın, arkanda ufuk gözüküyor, güzel bir kadrajdasın, sana bakıyorum, kendimi unutuyorum...

ağır gelir sonra bişeyler.

çökersiniz,anlama anlamama anlamlandırma döngülerinde active pasive ayrımları yok olur, bağırmak istiyorum,var gücümle,karışmak istiyorum kaosa, kendimi bulmak isterim, kendimi kaybederim.

hisler bitince ne olur Duran,cinsiyetsiz,hislerin nerede? kayıp ettin bu uzun yolda, bütün ritimler içiçe girdi,durmadın,aradın, hislerini bulmak istedin, şeytandan çalmak istedin, tanrıya sunmak istemedin, zıtlıklardan sıkıldın, başka bi yerde bulmak istedin kendini sabah kalkınca, olmadı.
ağladın sonra,için eridi, öfkelendin,kendini kaybettin,kendin oldun.
sarkaç Duran,