titreme

nöbetlere girerdi Dostoyevski, kendisi de girerdi kafasındaki insanları da..
yetenek beni cezbediyor,yeteneği seviyorum ve de empatiyi, olaya ve ötekine ayrı ayrı kopmak çok şey demektir belki de. işte o zaman zamanı başka bir raya sokar insan,başka bişey yapmaya başlar artık,kurar,yıkar,kurar,yıkar...
bu döngü bitecek gibi değildir,mod değiştirir sıklıkla,ne olduğunu anlar,ne olacağını kestiremez,miyoplaşır bazen insan, bazen de köpekleşir,uzaklara bakar, ve acılarıyla sevişmeye başlar,insanların özlemleri hasretleri onun özlemi ve hasreti olur, iş işten geçmiştir bazen, kendini içinde bulmuştur, farkeder bir anda yalnızca.

o zaman devamında kendisi midir,kendiyle olanlar kadar mıdır?olduğu kadardır işte,insan,biricik insan.saçmalıklarına baktığım, dalga geçtiğim, bazen umursamadığım,bazen bana öğreten, bazen beni vuran insanlar,çarptığım insanlar.
kim kime ömrü boyunca ne kadar çarpmıştır?
soruyorum sadece aklıma geldi,es geçebiliriz istersen, sorum çok, başın ağrıyorsa söyle bilelim değil mi, hem seni kaybetmemiş olurum, sana çarparım..

bu saçmalık akıl bırakmayacak bende, ne yazıyorum, bok mu var, soru sormayı bırakıyorum, buna soru işaretini ortadan kaldırarak belki başlayabilirim.
-salak..
aklına geldi önce insanoğlunun, sonra dedi ki ben bu duyguları,modları nasıl yazayım dedi, noktalama işaretleri dediğimiz şeyleri icat etti,sonra onların kölesi oldu, günlük konuşma dilinde bile, stop.
-hafif pis gülümseme
ve sonrası derin bir suskunluk.

BÖLÜM 2
nereye akar insan,nehir olabilir mi mesela,ya da kum, çöker mi,bataklık olur mu..insan ve toplum olaylarına girmeyecem, o konu hala merak konusu.
hislerim altüst oluyor,içiçe,altalta üstüste biniyorlar, canımı sıkıyorlar, onlar benim,bundan kurtulmak diye bi şey var mı bilmem,insan kendini kendiyle taşıyor, neyse o çoğu zaman, geleceğe bakıyor bazı zaman bir köpek gibi, bazen de kendine bakıyor şaşkınlıkla,orada anlık kalıyor öyle,
ve bu döngüler bütünü bitmek bilmeyecek.ne zamandır rüya görmüyorum?